Made me laugh

In het Engels, ja, want geef nou eens eerlijk toe. Dat ‘maakte me aan het lachen’  klinkt gewoon écht niet. Kinderachtig, onprofessioneel en ga zo maar door. In principe bén ik ook nog een kind en verre van professioneel, maar ach. Laat de schijn toch mooi ophouden.

Van die momentjes die je aan het lachen maken. Clichématig zou dit om een zomerdag moeten gaan met iemand die heel erg leuk is, verlegen elkaars handje vast pakken kusje kusje knuffel, of van een afstandje naar elkaar toe rennen in een korenveld met een zwijmelig muziekje eronder. Van clichématige momentjes krijg ik tegenwoordig braakneigingen. Ook niet zo’n momentje dat iemand precies het tegenovergestelde doet van wat je van hem/haar verwacht, in positieve zin dan, dat dan weer een glimlachje op je gezicht tovert. Ook niet zo’n moment van HA IK HEB JE en dan een raadselachtig lachje rond je mond krijgen. Zelfs schijn ik deze laatstgenoemde, al dan niet in een iets andere context, wat vaker rond mijn mond, of beter gezegd in mijn ogen te hebben.

Eigenlijk meer zo’n moment van schaterlach, boempats uit het niets. En met boempats uit het niets, bedoel ik ook boempats uit het niets. Boempats uit het niets als in een auto zitten met ietwat melanchonische muziek op, omdat dat soms nou eenmaal best fijn is in een auto terwijl de zon zakt, je blik op niks hebben in de verte en ineens.. -daar komt de boempats, let op- BOEMPATS, een enorme schaterlach. Waardoor het komt, moet je me niet vragen. Die verschijning die toen voor mijn ogen kwam, was niet zo bijzonder lachwekkend, eerder kwijlopwekkend. Krullenmannen, ja. Mijn zwak voor krullenmannen is algemeen bekend en aangezien die krullenmannen nog allemaal allstars aanhadden was m’n dag helemaal goed. Dat groepje krullenmannen reed op een of ander minimotortje, ieder eentje natuurlijk, moge daar geen twijfel over zijn, Honda als ik het me goed herinner. Ze hadden nog net geen sjaaltjes om, wapperend in de wind. Van die oldschool helmen, dat dan weer wel. Goed, op een gegeven moment kwam er dan wel een niet-zo-heel-erg-aantrekkelijke-krullenman langs en die keek dan ook wel een beetje poepig mijn kant op, misschien dat het daardoor kwam, die schaterlach.

Misschien dat die schaterlach wel kwam, doordat ik een bord met Werfverkeer had gezien. Gekke Belgen, ze hebben vast weer een spelfout gemaakt en de k in een f veranderd. Zou je denken, hè. Maar daarna verschenen nog meer borden met Werfverkeer erop, dus de fout zou  dan bij mij liggen. Dát in combinatie met het bord ‘danku voor het proper houden van deze weg!’ en ‘sluikstorten verboden’ en dan ook nog eens het poepige gezicht van die niet-zo-krullerige-krullenman, zou voor mijn enorme lachbui kunnen hebben gezorgd.

Óf, ook heel erg leuk natuurlijk, kwam er weer iets bovendrijven terwijl ik muziek luisterde. Er komen bij mij altijd dingen bovendrijven, op de meest rare momenten. Nu is er bijvoorbeeld een stangetje achter mijn tanden gesprongen en moet ik aan de aflevering op Discovery denken over beugels, en dat dat stangetje achter mn tanden van brandweerstaalspul is gemaakt, zodat het altijd terug springt in de goede vorm waardoor je tanden recht gaan staan/blijven. Tja. Fijne eigenschap. Maargoed, terug naar dat momentje met de muziek en dat het bovengedreven kwam. Het was iets met The Bloodhound Gang, een bepaalde regel met ‘ain’t my job, to fuck you on your birthday anymore’, iemand die op die dag ook daadwerkelijk jarig was en hé, het was ook niet meer mijn taak om dat te doen. Ofja, in mijn geval gefuckt te worden dan. Andersom gaat ook zo moeilijk. Het toeval, het toeval. Diegene schijnt ook een semi-krullenman te zijn, als zijn haar nat is. Combineer dat met al die lekkere échte krullenmannen et voilà. Waar rare verbanden leggen wel al niet goed voor is, hè.

Het meest logisch zou natuurlijk zijn als dat poepige hoofd van die krullenman zó lachwekkend was, dat ik ervan moest lachen. Jammergenoeg voor mij kan ik geen logische verbanden leggen en ga ik in een omweg overal heen, qua gedachten dan. Meestal. Maar hé, waarom makkelijk doen als het moeilijk kan? Het feit is en blijft dat ik moest lachen toen ik die man zag, of het nou door andere factoren erbij kwam of alleen door hem. He made me laugh, en hard ook.

Dankjewel, onbekende-niet-zo-heel-erg-aantrekkelijk-krullenman, want dat had ik best wel heel erg hard nodig.