Boempatshatseflats

Boempatshatseflats, dat is Ijslands voor ‘laatste keer’. Oké, oké, stiekem is het gewoon een zelfverzonnen woord dat ik wel grappig vond klinken, maar het doet niks af aan het feit dat ik vandaag een laatste keer heb beleefd. Een laatste keer ja, u leest het goed. Geen ontzettend opwindende eerste keer, gewoon, heel simpel, een laatste.

Niet dat dit mijn eerste keer een laatste keer was (volgt u het nog), ik bedoel, ik heb al de laatste keer mijn oma gesproken, de laatste keer met mijn ex-honkbalmattie ingegooid voordat hij overreden werd door een bus, al zijn dat natuurlijk de mindere laatste keren. Ook was er een laatste keer dat ik klittebandschoenen kocht, of de laatste keer dat ik glitterspeldjes in mijn haar deed. De laatste schooldag op de basisschool, ook een mimimimimimimimimi-momentje. Of de eerste en meteen de laatste keer dat ik iemand die mij tot op de bot van mijn ziel, de poëzie, gekrenkt heeft heb kunnen vergeven. Ik ben toch zo’n goed mens.

Maar deze laatste keer, deze laatste keer was anders. Deze laatste keer deed ik het met plezier, en niet zo’n klein beetje ook. De laatste keer het Weekendgezet invouwen, om de dag erna de laatste keer de folders hierin te doen. En ach, als het toch de laatste keer is dat ik dat moet doen en er toch nooit gecontroleerd wordt of alles wel bezorgd wordt, laten we de helft van de folders wel. Scheelt mij weer tijd en de mensen aan wie ik het bezorg weer geld ivm oud papier. Hoezo besparend. Vervolgens de allerallerallerlaatste keer op zaterdag op te staan en te beseffen dat er alweer het Zondagsnieuws voor de deur stond te wachten om ingevouwen te worden, te wachten om mijn handen zwart te maken met die inkt, zodat ik mijn handen weer met dreft moest wassen en het zo droog werd als wat. Al is die inkt zo slecht nog niet moet ik toegeven, je kunt er goed mensen mee schmienken heb ik afgelopen keer geleerd dat mijnheer vriend me ging helpen. Maar vrees niet, goede vriendin dat ik ben heb ik zijn gezicht daarna natuurlijk gewassen met de tedere aanraking van mijn handen. Die jongen was vast in de zevende hemel, gewassen worden door je vriendin.

De laatste keer mijn krantenwijkje lopen was dus een genot, dat kwam met name ook door het weer. De zon scheen, de lucht was blauw, er was een briesje en er kwamen gelukkig voor mij geen teletubbies. Het weer was lief omdat ik blij was met mijn laatste keer kranten, zo dacht ik maar. Want kranten rondbrengen in de brandende zon is geen pretje, weet ik uit ervaring. Smachtend naar een ijskoud glas water kranten door brievenbussen heenproppen terwijl je lachende kinderen in gekoeld zwembadwater hoort springen, met hun schattige Britse accentjes hoort praten. Met een stapel kranten in je hand rondlopen in een straat waar een straatfeest gevierd wordt en je ineens een pils in je handen geduwd krijgt omdat je toch zo hard werkt is daarentegen niet zo’n straf.

Het tegenovergestelde van die brandende zon is dan sneeuw. Sneeuw is ook bagger als je kranten moet bezorgen. Alles lopend doen en dan ook nog faliekant op je bek gaan wanneer je denkt dat je vast wel dat stukje even bergaf met die S-bocht erin over de be-ijsde straat fietsend kan doen. Niet dus. Kranten kleddernat en een verdraaide knie it was. Dan bekijken de mensen in die wijk het maar, ook ik verdien de kerstgedachte, want half gehandicapt bezorg ik geen kranten. Die mensen in die wijk overigens hè, die vieze vuile gierigaards, geven mij geen geld als ik, de kou trotserend, met een lach aanbel en ze prettige feestdagen wens. Puh.

Al met al ben ik dus heel erg blij met deze laatste keer, een van de betere laatste keren als je het mij vraagt. Sterker nog, ik haal liever mijn handen aan karton (de doos waarin koekjes om in vakken te vullen tegenwoordig verpakt zitten) open, dan dat ze zwart worden door die kranten.

Dag krantjes, hallo koekjes, chips, cola en suiker. Dag zwarte handen, hallo opengehaalde bloedhanden.