De chocoladekikkermeneer

Station Sittard. Verstoort rukt mijn starende blik zich van het raam los, omdat er mensen de coupé binnen komen lopen. Onder hen een man met een enorme weekendtas bij zich, waarschijnlijk vol met sinterklaascadeautjes. Of sinterklaas snoep. Of iets ander sinterklaas-gerelateerd.

Die beste man komt uitgerekend tegenover mij zitten, en zit half met zijn voeten in het gangpad. ‘tja, lange benen hè,’ zegt hij met een verontschuldigende blik in zijn ogen. Ik lach met mijn meest vriendelijkste blik op dat moment en zeg dat ik daar ook altijd last van heb in treinen, wijzend naar mijn benen.

Vervolgens tovert hij een stuk of 5 servetjes uit zijn jaszak, om ze op het trein-tafeltje te leggen en zijn beker koffie erop neer te zetten. Want, stel je voor, er zou maar geknoeid worden. Niet alleen kan hij servetjes tevoorschijn toveren, ook melkdingetjes en suikerzakjes zijn zijn specialiteit. Ze blijven maar komen, en zodra hij de meneer naast mij hem lachend aan ziet kijken, kijkt hij een beetje schuldbewust, alsof zijn moeder elk moment achter hem kan komen staan met de uitspraak ‘jongen, wat moet je nou met al die suikerzakjes, let toch eens op je lijn!’

Gelukkig voor hem is dit niet het geval en kan hij suiker en melk naar hartelust in zijn koffie gooien. Nadat hij genoten heeft van zijn welerdiende koffie, hij moest immers op de fiets door zijn kou naar het station komen, gaat hij er even lekker voor zitten en pakt hij een boek uit zijn tas. Op zijn uiterlijk en stem, verrassend prettig om naar te luisteren overigens, af te gaan, gok ik dat het een of ander tovenaarsboek is. En jawel hoor, ik heb weer eens een goede inschatting gemaakt, het boek dat hij leest heet De Grijze Jager. Niet echt iets voor mannen van zijn leetijd naar mijn mening, maar ach.

Opeens schijnt hij zich iets te herinneren en maakt hij zijn weekendtas open. Wederom heb ik een goede inschatting gemaakt, want in zijn tas zitten naast de nodige cadeautjes ook zakken vol met sinterklaassnoep. Verrukt gaat hij alle zakjes af en hij maakt zijn keus: de zak met de chocoladekikkers erin.

Of ik er soms ook een wil, vraagt hij. Omdat ik zijn aanbod afsla, zegt hij dat ik nog tot station Eindhoven om een kikkertje kan vragen, omdat hij dan eruit moet, terwijl hij een kikkertje in zijn mond stopt om zijn gezicht in beetje in elkaar te trekken door de zoete smaak van de vulling. ‘Die dingen smaken nogsteeds zo zoet als vroeger, alleen heb je nu geen idee meer van wat voor rommel er allemaal inzit.’ Lachend om zijn eigen opmerking gaat hij verder in zijn boek en op de een of andere manier doet hij me aan een suikeroom denken. Zijn neefjes en nichtjes zullen vast blij met hem zijn.

Station Eindhoven. Hij moet eruit, ik moet eruit. Hij weer met de bus om naar zijn familie te gaan, ik weer met een andere trein om naar mijn familie te gaan.

Dag sinterklaasje.