Met een wetsuit en zeezoogdieren in een zwembad
oktober 20th, 2010 § 3 reacties
Met een wetsuit en zeezoogdieren in een zwembad hun kunstjes laten doen, dat als werk. Was vroeger mijn droom ja. Twee keer in Harderwijk geweest, in het dolfinarium, waar mijn zusje overigens een keer bijna verdronken is doordat ze te snel van de glijbaan afkwam en we haar niet langs zagen zoeven, maar dat ter zijde. Harderwijk dus, daar zou ik, kleine Marle met de dolfijn als lievelingsdier gaan wonen later. Ofja, wonen, ik wilde gewoon dolfijnentrainster worden en dan natuurlijk van Flipper of Spetter of hoe die lievelingsdolfijnen daar tegenwoordig ook mogen heten.
Maarja, je wordt ouder, je haalt je dolfijnenposter van de muur af, je hele boekenplank vol met boeken van de reeks Op Zoek Naar Dolfijnen komen onder je bed te liggen en je schrijft in de vriendenboekjes bij beroep niet meer dolfijnentrainster op.
Wat moet je dan worden? Er is een tijd geweest dat ik juffrouw, of beter gezegd lerares wilde worden. Lerares, ik, ja echt. Zie je het al voor je? Ik toen blijkbaar wel. Als je het me nu vraagt waarom ik dat graag wilde, zou ik het echt niet weten. Vast omdat iedereen dat wilde worden. Of dan, Geneeskunde, dat was ook een van de mogelijkheden. Ik, mensen opensnijden? Dan vallen er meer doden dan bij een oorlog, geloof ik. Nee, dat zou ‘m ook niet worden.
Veel, héél, héél veel beroepskeuzetests waren het gevolg, want ik wist (en weet) echt niet wat ik wilde. Bij de ene test kwam filosofie uit, bij de andere bedrijskunde, en bij een ander weer technische wiskunde. Bewijst maar weer eens hoe veelzijdig ik wel niet ben. Gelukkig bestaat er nog zoiets als een decaan die een fatsoenlijke test heeft waar dan wél iets uitrolt wat enigszins reëel is, iets met scheikunde en biologie namelijk.
Wel nog een top-20 van studies natuurlijk, dus in het komende jaar moet ik maar eens gaan kijken welke van die twintig het waarschijnlijk wordt. Wish me luck, kiezen is niet mijn sterkste kant.
En ach, mocht het nog niks worden, dan kan ik nog altijd huisvrouw worden. Of putjesschepper. Maar niet heus.
Maarre, wat wil je dan eigenlijk worden als je later groot bent?
Ik stel de vraag regelmatig aan vrienden en kennissen. Als eerste reactie krijg ik altijd een (glim)lach. De tweede reactie is al iets serieuzer en komt er vaak op neer dat de ander dat eigenlijk niet zo goed weet. Of in ieder geval niet onder woorden kan brengen.
Ik heb veel respect voor mensen die het nog niet weten, nog méér voor hen die dat toe durven te geven. Mensen die het al helemaal weten vind ik in de regel saai, een uitzondering daargelaten.
Dus, Marle, wat wil je worden als je later groot bent?
Wauw, wat een geweldig lange reacties geef jij altijd.
Ik, wat ik wil worden? Ik weet het nog niet echt, wel iets met natuurkunde/scheikunde/biologie, anders vind ik het ook zo zonde van al dat geploeter om een 7 te kunnen staan. En verder ook wel iets mens/maatschappij gerelateerd, wil niet de hele dag raketten lopen ontwikkelen als het ware.
Nogal veel keuzemogelijkheden dus.
(ik vat het “geweldig lange reacties” maar op als een compliment
)
Veel keuzemogelijkheden, je geeft al wel een voorsortering aan door de combinatie van een exacte richting met een maatschappelijke factor.
Erg benieuwd wat je gaat doen, waar je uitkomt!
Bedenk dat de zevens als gemiddelden een middel zijn, het doel moet (eigenlijk) veel verder liggen, als in een levensdoel. Nog niet precies weten wat je doel wordt is niet erg, een doel helpt echter wel om de zevens makkelijker te halen.
Tot zover de ouwelijke reacties.