Omslag

Soms heb je van die mensen. Altijd vrolijk, altijd lachen, altijd de boel een beetje op gang brengen, altijd iedereen aan het lachen krijgen met zijn/haar ietwat, of dit het juiste woord is weet ik niet, dommige gedrag. Of ze het expres doen, geen idee, maar ze zijn wel grappig.

Die mensen, of beter gezegd meiden, zie je lopen. Dat type meiden is heel makkelijk te herkennen, aangezien ze over het algemeen hun haar geblondeerd hebben en net iets te veel make-up op hun mooie gezichtjes hebben gesmeerd waardoor hun gezicht meteen iets minder mooi is.

En als ik eerlijk ben, dan oordeel ik meteen over hun, terwijl ik weet dat ik het niet moet doen. Want wat kunnen zij er nou aan doen dat ze nou heel toevallig de uiterlijke eigenschappen hebben van een zogenaamd make-up snolletje. Van een zogenaamd persoon dat egoïstisch is, niet rekening houdend met wat andere mensen voelen, geen idee hebbend dat ze andere mensen pijn doen, en maar het idee hebben dat ze met alles en iedereen spelletjes kunnen spelen. Dat ze maar ervan uitgaan dat alles en iedereen rekening met hun houdt, alsof de wereld om hun draait.

Zo denk ik al-tijd als ik dat soort mensen zie lopen, aandachtsziek zou je ze kunnen noemen. En ook dacht ik zo over iemand die ik verder maar oppervlakkig ken.

Dacht, ja, de verleden tijd. Want nu, nu ik weet wat er allemaal schuilgaat onder die laag make-up, onder die laag vrolijkheid, onder het altijd iedereen aan het lachen maken, dan heb ik ontieglijk veel respect voor diegene. Ondanks alles toch zo vrolijk en opgewekt. Ik zou het haar niet nadoen.

Maarach, op elke regel is er wel een uitzondering. Deze persoon is de uitzondering van de snolletjes gemeenschap. De rest blijft gewoon oppervlakkig en egoïstisch.